Neden yaşına uygun büyütmeyiz ki çocukları. Anne-babalarda devamlı bir telaş vardır. Çocuğunu olgun yetiştirmek. Neden böyle bir gayret içindeyiz ki? Zaten çocuk olgunluk yaşına geldiği zaman olgunlaşacaktır. Bırakın çocuğumuz çocukluğunu yaşasın. Hatta sizde onunla birlikte belki de yaşayamadığınız çocukluğunuzu yaşayın. Bu çok zor olmasa gerek. Hergün çocuğunuzla evcilik oynamak veya ne bileyim futbol oynamak zor olmasa gerek.
Geçenler de iki baba kendi aralarında konuşuyor. Bunların birer tane de erkek çocukları var. Biri diğerine dedi ki : "benim çocuğum çok olgun bir çocuktur. Yaşından oldukça büyüktür." Ben bu iki cümle karşısında şaşırdım kaldım. Ne demekti ki "olgun bir çocuk". Bunun üzerine diğer çocuk yan tarafta bulunan parkta oynamak için babasından izin istedi. "olgun bir çocuk" olan çocuk ise babasının o sözünü duyunca izin dahi isteyemedi. Ama içinde kim bilir neler geçirdi o anda.
Neden çocuklarımızın çocukluğundan çalıyoruz? Neden her şeyin zamanında yaşanmasına izin vermiyoruz? Neden çocuklarımızı erkenden olgunlaştırmak gibi bir gayretin içine giriyoruz? Doğrusu anlayabilmiş değilim.
Sınıfındaki öğrencilerle oyun oynayamadığından yakınan öğretmenler tanıyorum. Anne-babaların çocuklarını olgunlaştırmak gibi bir gayreti var ya. Biraz önceki örnekte verdiğim "olgun bir çocuk" parkta oyun oynayamaz hale gelmişse-olgunluktan!!- sınıfta öğretmeniyle veya arkadaşlarıyla nasıl oyun oynamasını bekleriz ki?
Çocuklarımızdan çocukluk ruhlarını almayalım. Hatta sizde onlarla birlikte çocuk kalın.
